Scheiding en zingeving

Een getuigenis

Voor mij voelde mijn huwelijk, ons gezin aan als een soort roeping.  Ik hechtte veel belang aan mijn christelijke geloof die ik van thuis uit met de paplepel meekreeg…

Nooit had durven denken dat ik eruit zou stappen en dit na 23 jaar huwelijk. Natuurlijk gaan daar vele jaren aan vooraf van analyseren, overwegen, overleggen, terug ‘proberen’, therapie, twijfels, ruzies, angst…hoe en vooral veel waarom vragen, zoveel geïnvesteerd, zoveel gegeven, leeggegeven, OP, nog een schim van wie ik vroeger was, mijn zelfvertrouwen beneden alle peil.

En toen, springen, in een groot zwart gat…niet weten of het ooit nog goed komt, maar toch terzelfdertijd een soort van oervertrouwen hebben en intuitief aanvoelen dat je niet de gemakkelijkste weg kiest, maar wel de eerlijkste, vooral tegenover jezelf…

Troost zoeken binnen de kerk maar opgezadeld worden met nog meer schuldgevoelens…want wat God verbonden heeft zal een mens niet scheiden…Op het moment van de diepste duisternis, als bijna niets meer lukte, moest ik  kiezen om me terug bijeen te pakken of me verder te laten wegglijden…

Ik koos voor ‘de innerlijke reis’, de weg naar binnen, de weg van STILTE, zelfreflectie (dingen van me afschrijven) meditatie, therapie, nieuwe wegen van zingeving en spiritualiteit ontdekken,  religieoverstijgend met universele waarden, persoonlijke groei… In die periode ontdekte ik ook dat ik als mens als het ware zelfhelend kan zijn…als ik maar genoeg GEDULD had… Op sommige vragen kreeg ik gaandeweg een antwoord en sommige vragen bleven onbeantwoord…en ook dit moest ik leren loslaten…

De weg was lang en soms héél eenzaam, maar nooit had ik durven hopen op het meest waardevolle geschenk…innerlijke rust, innerlijke vrede. Mededogen voor jezelf, voor de andere…want elke mens heeft zijn geschiedenis, zijn rugzak.

Nu voel ik dankbaarheid voor de inzichten die ik heb mogen verwerven en weet dat zowel tegenslagen als geluksmomenten sterkte en kwetsbaarheid bij het leven horen…

Liefs

Een tochtgenoot